Op 9 juli 2016 zijn jullie geboren.

 

 

Het was jullie niet gegund het levenslicht te zien. Prachtig mooie pupsels, stuk voor stuk.

Wat hebben jullie gevochten, ondanks dat jullie niet gezond waren, in jullie mama's buik leefden jullie en groeiden en groeiden. Zo prachtig om jullie te voelen in die grote buik, zo'n mooi vooruitzicht.

Jullie mama heeft alles gegeven, maar moeder natuur had al beslist.

Officieel hebben jullie nooit een naam gekregen, officieel hebben jullie eigenlijk nooit bestaan.

Jullie komst en het verlies van jullie heeft een reden gehad, heb lang in het duister getast, maar steeds meer dingen worden duidelijk. Ik hoop dat anderen ook van jullie kunnen leren, dan heeft jullie leven, hoe kort ook, ook voor anderen zin gehad.

Ik zal jullie nooit vergeten, jullie mogen nooit vergeten worden.

Daarom heb ik jullie, symbolisch, een naam gegeven.

 

Slaap zacht lieve, prachtige ENGELTJES VAN MIRACLE STAR.

 

 

Merak's dracht

 

 Na de dekkingen van Merak en Captain-Wolf van Energiek van 5 en 7 mei is het afwachten of het dit keer wel zo mag zijn...

 

 

 In de eerste week is Merak overwegend moe en sikkeneurig. Vooral Shamal moet vooral niet te druk doen als hij in haar buurt is, want dat wordt niet gewaardeerd. Ghibli, de goedsul van de familie, daarentegen, kan alles bij haar maken. Met regelmaat zoekt hij zijn zusje op en zo slapen ze wat af met zijn tweeën.

In week twee blijft haar gedrag onveranderd. Shamal is, in haar ogen, van de hoogste troon afgevallen en zij bekleedt deze positie nu! Gelukkig begrijpt onze grote lieverd haar goed en laat "de hormonen" gelaten over zich heen komen. Tijdens de wandelingen is mevrouw nog lekker actief en iedere maaltijd wordt met smaak opgegeten. Waar ik ben is zij en zo tellen wij de dagen.

Het einde van week drie staat in het teken van rommelende buiken en misselijkheid. Graspollen zijn heerlijk, hondenkoekjes en botjes ook, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Wat ik haar ook voorzet, het gaat met lange tanden naar binnen. Ze eet zelfs een dag helemaal niet. Haar vacht wordt al langer en zachter en de haren in de flanken staan behoorlijk uit. De twijfel is er nog steeds, maar de hoop neemt nu toch de overhand...

Gedurende de vierde week lijkt ze wat voller te worden. Ze is ontzettend aanhankelijk en de eetlust neemt gelukkig weer toe. Tijdens de wandelingen is iedere graspol, stoeptegel of paal ineens ontzettend interessant en zo doen we ongeveer een uur over twee kilometer. Eenmaal weer thuis aangekomen, vertrekt ze met een diepe zucht naar een ver dromenland.

En dan is daar week vijf, de week van eindelijk zekerheid, de week van de echo. Op 6 juni, Merak haar verjaardag (en die van broer Ghibli natuurlijk) hebben we een afspraak bij dierenkliniek Sleeuwijk. Vriendin Kathy gaat gezellig mee. Met de zenuwen gierend door het lijf en een zeer relaxte Merak komen wij rond 13.30 uur aan. Gelukkig zijn we gelijk aan de beurt en dan staat ze daar op de tafel. Het scheerapparaat vindt ze toch een vervelend ding dit keer, maar gelukkig ontspant ze wat en kan de arts zijn gang gaan. Bij de eerste aanraking zien we het al, Merak is drachtig!!!

Een buikje vol.

Zo mooi om al die ieniemienie Miracle Stars te zien!

 

De aanstaande mama op dag 34 van haar dracht.

Mooie Merak op 14 juni,  zes weken dracht. 

Aan haar steeds boller wordende buik is al goed te zien dat ze kindjes draagt!

Merak haar baby buik op 22 juni.

Het gaat hartstikke goed met ons meisje. Deze week zijn de kennismakingen begonnen. Ghibli vindt het allemaal enorm gezellig en laat zich dan ook vaak van zijn (over)enthousiaste kant zien. Shamal geniet ook van de aandacht en Merak, zij vindt het allemaal wel goed. Na een begroeting zoekt ze haar plek weer op en slaapt.....

Eten doet ze als de beste en ze wandelt nog best goed mee, zij het wel een aantal tandjes lager.

De werpkist zal dit weekend worden neergezet, zodat ze alvast wat kan wennen.

 

29 juni, Merak is vandaag 8 weken drachtig.

 

Van het weekend heeft Lennard samen met vriend Jeroen de werpkist gemaakt en wat is ie mooi geworden....

Bijzondere hondjes krijgen een bijzondere plek, kunnen we denk ik wel zeggen!

Afgelopen maandag, samen met zus Heleen, naar Angel of Wassenaer, de fokker van alle drie onze hondjes, geweest. Zij is zo lief ons een heleboel benodigde spullen te lenen en daar wordt dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. Heerlijk geknuffeld met de meiden en gewoon, zoals altijd, een boel gezelligheid!

Gisteren voor een laatste check bij de dierenarts geweest. Zij vond Merak er prachtig en gezond uitzien met haar grote buik.

En zo breekt morgen week 9 alweer aan. De laatste loodjes voor onze bijna mama.

De buik zit al aardig in de weg....

Maar een bot uit Wassenaar gaat er natuurlijk altijd in!

En nu maar afwachten.....

 

9 juli

 

Merak heeft besloten er een ware marathon van te maken.

Al een week lang eet ze moeilijk haar brokken, vlees gaat er nog wel in, maar wel met weinig enthousiasme. Gekookte kip met hondenkoekjes daarentegen vindt ze heerlijk, dus kokkerellen we wat af om madam toch iets voedzaams naar binnen te laten krijgen.

De ene dag is ze volkomen rustig, de andere hijgerig en onrustig. Op zondag vindt ze dat de tuin wel een opknapbeurt kan gebruiken en graaft een geweldige kuil, om daar vervolgens dagen geen aandacht meer aan te schenken. Haar temperatuur schommelt wat en voor de zekerheid slaap ik al nachten beneden.

Op donderdag de 7e daalt haar temperatuur een halve graad en is Merak in zichzelf gekeerd en ontzettend rustig. Ze slaapt en ze slaapt, maar daar blijft het dan ook bij. Met regelmaat zien we de heggetjes in de tuin bewegen, de hovenierswerkzaamheden zijn weer hervat...

Op vrijdag de 8e, dag 65 van haar dracht, denk ik toch echt dat het gaat komen. In de ochtend eet ze nog wat, maar de rest van de dag wordt de neus echt opgetrokken voor alles wat ik haar voorschotel. Om een uur of zes zien we een korte daling in temperatuur en ze hijgt, poetst en graaft wat af.

En dan is er weer rust.

Ik zoek mijn plekkie op de bank weer op en verwacht gezien haar kalme gedrag weer een rustige nacht.

Dat verloopt toch anders. Om het uur maakt ze me wakker, ze ontlast zich veel en graaft en graaft.

En zo zijn we aangekomen op zaterdag 9 juli, dag 66 van haar dracht.

Zou dit Bevrijdingsdag zijn voor Merak, ik denk het wel, maar intussen is wel gebleken dat zij en haar kinders hun tijd nemen. We gaan het meemaken!!!

Wordt vervolgd...

 

9 juli 2016

 

 De hele ochtend en middag is Merak in de weer. Rond twaalven arriveert ons "hondenvroedvrouwtje" Maj Angel of Wassenaer en zo wachten we samen op wat komen gaat. De ontsluitingsweeën zijn in volle gang en ze vangt ze zonder enige stress netjes op. Ze graaft een enorm gat in de tuin, ontlast zich vaak en maakt zich ogenschijnlijk niet zo druk.  

 Haar temperatuur blijft 37.8 graden en ze eet zelfs nog wat. Dan zien we de eerste perswee. Rustig brengen we haar bij de werpkist, zodat ze haar eerste kind daar kan krijgen in plaats van in de mand van haar broer... Ze doet ontzettend haar best en de persweeën volgen elkaar in rap tempo op.

En dan komt haar eerste dochter ter wereld. Met behoorlijk veel hulp, zonder vlies en helaas levenloos. Haar lege placenta zit om haar nekje gewikkeld en ze is en blijft stil. Een prachtig mooi grauw kind, zo triest.

 We proberen de rust voor Merak te bewaren en dan volgen de weeën weer. Al snel vinden we het, met het oog op het eerste pupje, te lang duren en wordt er contact opgenomen met de dierenarts.  

 En zo stappen we, nog vol goede moed, in de auto.

 Als we in Dordrecht gearriveerd zijn, onderzoekt de dierenarts haar en wil Merak in eerste instantie nog de kans geven haar pups op eigen kracht te krijgen. Ze is immers volkomen rustig, heeft geen koorts en ze kan de volgende pup al voelen. Na een minuut of tien wordt besloten dat er een keizersnede moet plaatsvinden. 

 De voorbereidingen laat zij allemaal met groot vertrouwen over zich heen komen en nu nog zie ik haar vragende ogen.

 Met pijn in het hart, zie ik mijn lieve, dappere meisje verdwijnen naar de operatiekamer.

 Van achter glas kunnen wij alles volgen en al snel zien we de ene na de andere pup verschijnen. Een aantal keer zie ik de chirurg met zijn hoofd schudden en komt het vreselijke gevoel binnen dat het niet bij het trieste lot van haar eerste kind zal blijven. De twee assistentes doen verschrikkelijk hun best en wij, wij kunnen alleen maar afwachten en hopen op het beste.

 Dan is de baarmoeder leeg en wordt Merak gehecht. Met haar gaat alles gelukkig goed.

 Dan komt het moment dat ik de chirurg vragend aankijk, zijn vingers vormen een nul en hij schudt zijn hoofd. In een waas zie ik een assistente op ons af komen en dan worden mijn benen onder me vandaan gezaagd. Geen enkele pup heeft het gered, geen van allen leeft, wat een verschrikking, wat een verdriet, dit is nog erger dan alle doemscenario's die je je van tevoren kunt bedenken.

 Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Duurde het allemaal te lang, hadden we eerder moeten ingrijpen? Kon mezelf wel wat aandoen, ik heb iets gemist!

 Gelukkig hield Maj haar hoofd erbij en heeft alle pupjes bekeken en gewogen. Het zijn negen pupjes, zeven teefjes en twee reutjes. Helaas hebben vijf van de pups genetische afwijkingen. Drie hebben een open buikje en twee geen volledige genitaliën. Met uitzondering van een teefje van 300 gram, hebben alle pups een prachtig gewicht tussen de 400 en 500 gram. De overige vier pups zien er normaal uit, maar wie weet wat zij onder de leden hebben wat nu nog niet zichtbaar is.

 Dit was dus de reden waarom alles zo lang duurde, dit had niemand kunnen voorzien.

 De dierenarts vertelt ons dat het een wonder is dat Merak de pups voldragen heeft en dat ze zelfs weeën kreeg en haar eerste dochter zelf ter wereld heeft gebracht. Geen enkele pup is vergaan en haar baarmoeder is niet aangetast en dus gespaard gebleven. Verder vertelt hij dat Merak in een topconditie is en dat dit zeker heeft bijgedragen aan het doorstaan van deze heftige ingreep.

 Dan komt onze SUPERGIRL terug van de OK, ze krijgt nog een infuus en mag daarna mee naar huis. Samen liggen wij in de opname en ik besluit haar voor de zekerheid een nachtje in het dierenziekenhuis te laten. Ze rilt af en toe en ik heb liever dat ze goed in de gaten gehouden wordt.

 Rond een uur of een in de nacht komen we thuis, zonder Merak, volkomen leeg en de tranen blijven maar stromen. Maj besluit naar huis te gaan, en wij zoeken ons bed op. Na ongeveer 36 uur wakker te zijn geweest en een week op de bank te hebben doorgebracht, komt de slaap gelukkig snel.

 Zondagochtend hoor ik van de dierenarts dat Merak de nacht heel goed is doorgekomen en in de middag mag ik haar ophalen. Zo fijn om te zien dat ze al een beetje rondloopt en blij is mee naar huis te mogen. Thuis aangekomen gelijk op zoek. Alle plekken waar ze de weeën opgevangen heeft en gegraven heeft worden opgezocht en telkens die blik vol paniek. Waar zijn mijn kindjes? Zo vreselijk voor haar en zo moeilijk om te zien. Uiteindelijk zoekt ze de mand van haar broer op en komt daar voorlopig niet meer uit.

 Op dinsdag 12 juli hebben we een afspraak bij de arts. Zij is heel tevreden met haar herstel, geen pijn bij druk op de buik, geen koorts, lichamelijk gaat ze de goede kant op. In haar koppie gaat het, zoals verwacht, een stuk minder. Ze bewaakt de mand van haar broer, zoekt op zijn tijd nog de hele tuin af en is gewoon depressief. Haar oom en broer lopen op hun teentjes. Shamal laat haar met rust en doet zijn eigen ding, Ghibli is duidelijk van slag en leeft helemaal op als hij even alleen mee mag voor een wandeling.

 We hebben allemaal tijd nodig om dit drama te verwerken en een plek te geven. De tijd heelt alle wonden, zegt men, daar moeten we op vertrouwen.

  Voor mijn lieve man Lennard,

 Dank je wel voor je geduld en rust, ondanks jouw grote zorgen bleef je bij Shamal en Ghibli en zorgde dat onze thuiskomst niet zo confronterend was, als deze had kunnen zijn.

 Voor steun en toeverlaat Maj,

 Dank je wel voor jouw steun en kalmte op de momenten dat ik mezelf verloor, gelukkig was jij erbij, je bent een ENGEL.

 Voor vriendin Kathy,

 Dank je wel voor jouw steun in de week voor dit allemaal gebeurde, samen waken op de bank, iedere dag weer stond jij paraat.

 Voor Merak,

 Wat ben ik blij en dankbaar dat jij er nog bent, wat ben ik trots op jou, wat ben ik trots op de band die wij in zo'n korte tijd hebben opgebouwd, trots op jouw kracht en vertrouwen. Je gaat hier nog sterker uitkomen meis, de trieste blik zal uit jouw ogen verdwijnen en weer plaats maken voor die intens lieve donderblik.

 

 Iemand zei mij, soms gebeuren er geen wonderen. Na deze verschrikkingen ben je natuurlijk geneigd dit te beamen. Maar er zijn wel degelijk wonderen gebeurd, Merak leeft nog, ondanks dat haar pups eigenlijk niet voldragen hoorden te worden, heeft zij dat wel gedaan. Ze is vol voor haar kindjes gegaan en heeft nooit opgegeven. Het mag een wonder heten dat zij dit alles zo heeft doorstaan en dat haar lichaam alweer zo sterk is. Ik geloof nog steeds in wonderen, ze komen in andere vormen als dat wij ze van tevoren hebben bedacht, maar zijn er wel degelijk.

 Toen Lennard onze kennelnaam bedacht, had ik nooit kunnen denken dat deze zo op onze Merak van toepassing zou zijn.

 Zij is met recht een hele echte MIRACLE STAR!!!